|
Pech en geluk – soms ligt het heel dicht bij elkaar. Na het seizoen 2009/2010 heb ik besloten het rustig aan te doen. Ik had nog genoeg werkzaamheden aan mijn nieuwe huis in Diepenheim waarna ik pas verhuist was waaronder het aanleggen van een terras, het afbreken van een oude schuur en het maken van een afdak.
Na dit alles langzaam de training weer rustig opgepakt. Zo de hele zomer lekker ontspannen getraind en besloten het dit jaar eens geheel anders te doen. Veel uren maken, niet te intensief trainen maar straks de vorm laten komen door de wedstrijden. Dit om er zeker van te zijn in december en januari wanneer het NK word verreden nog goed te zijn. Dit in tegenstelling tot afgelopen jaar waar ik in het begin van het seizoen weliswaar in een bloedvorm stak maar eind november eigenlijk al op was gebrand.
De tijdrit in Borne liep lekker.....
Tijdens mijn vakantie in Zweden en Noorwegen heb ik de trainingen opgevoerd en ook de intensiteit. Na mijn vakantie heb ik voor het team een tijdrit gereden in Borne en daar voelden de benen goed en kon ik een goed tempo rijden. Zodoende vlak voor aanvang van het seizoen met wat blok- en sprinttraining begonnen en hier is het op een training fout gegaan. Er knapte wat in mijn knie en na de training had ik last van vocht in mijn knie en deze voelde ook instabiel aan. Ik heb toen samen in overleg met mijn fysiotherapeut Johan Bos besloten een week rust in te lassen en hierna rustig weer de training te hervatten.
Dit pakte goed uit maar zodoende helemaal niets kunnen doen qua intensiteit, geen wedstrijden op de weg kunnen rijden en geen intensieve trainingen. Zo in Nationale wedstrijd in Montfoort aan de start gaan staan. Mede doordat ik van achteren moest starten en door gebrek aan vorm en power eindigde ik daar ergens rond de 30e plek. Ik kreeg er gewoon totaal geen gang in en ook aan kracht ontbrak het mij.
Met een mega deuk in mijn zelfvertrouwen keerde ik huiswaarts. Johan mijn fysiotherapeut (en tevens van het Rabobank off road team) had mij al verteld stevig in mijn schoenen te moeten staan omdat ik nu eenmaal met een achterstand aan het seizoen begin.
De week na de koers nog goed kunnen trainen en wetende dat de vorm alle weken nu iets beter zou worden naar de volgende koers gegaan, de avondcross in Emmen. Deze wist ik vorig jaar nog met overmacht te winnen. Daar met de start meteen goed weg samen met teamgenoot Riny Pley, echter door gebrek aan zelfvertrouwen en wetende dat Riny in een zeer goede vorm aan het seizoen is begonnen niet vol met de man meegegaan in de koers.
Achteraf gezien had ik dat wel moeten doen want ik heb bijna de volledige koers met Martin Hendriks gereden en op een gegeven moment zagen we het gaatje met de kopmannen zelf iets kleiner worden. Al met al tevreden over het verloop van deze koers, de 5e plek en moraal een opsteker.
Brian tijdens de GOW Hardenberg
De week erna veel getraind en met enigszins een vermoeid lijf aan de start van de GOW van Hardenberg verschenen. Deze koers verliep moeizaam, ik kwam niet echt in mijn ritme en heb de koers op een zekere 5e plek uitgereden. Later zag ik aan mijn te lage hartslag dat ik nog vermoeid was van de trainingen. Ik heb toen besloten een weekje rust te nemen en mijn lijf goed te laten herstellen.
Val van Dak
Dinsdag had ik nog een klusje aan mijn huis en moest ik het dak op, echter aangekomen bij de nok van het dak gleed de ladder weg en viel ik van zo'n meter of 6 naar beneden vol met mijn hakken en rug op de ladder zie zojuist onder mijn vandaan was gegleden.
Vriendin Astrid zag het voor haar ogen gebeuren. Nadat ook de buurvrouw direct ter plaatse was is er direct 112 gebeld en met zo'n 15 minuten was de Ambulance ter plekke. Voorzichtig ben ik toen onderzocht en gestabiliseerd (nek + rug) naar het ziekenhuis vervoert om daar röntgenfoto's te maken.
Na een uur kwam de dokter met de uitslag, niets gebroken alleen wat breuklijnen in staartbotje en hakken. Verder her en der wat kneuzingen. Al met al gedwongen om zeker 2 weken rust te nemen, nu was ik al van plan wat rustiger aan te doen maar niet op deze manier.
De dagen na mijn val waren een hel, ik kon alleen maar kruipen want werkelijk alles deed pijn in mijn lichaam. Tot vandaag (maandag 1 november) kan ik nog steeds niet lopen. Echter voel ik wel dat het met de dag wat beter gaat. Dit geeft mij moed dat ik ook sportief gezien nog niet alles hoef op te geven dit seizoen. Het Districtkampioenschap van afgelopen weekend is aan mijn neus voorbij gegaan en ook komend weekend zal ik niet op de fiets zitten. We zullen zien, eerst maar eens herstellen.
Ik weet wel dat ik geluk heb gehad – wie maakt een val van 6 meter op zijn rug zonder wat te breken.
Pech en geluk dus. Vandaag (maandag 1 november) is een feestdag in België en word de Koppenbergcross gereden. Kan ik nu prima volgen nu ik thuis ben en wellicht nog wat moed uit putten, want Nijs doet het elke week beter ook na een zeer moeizame start van het seizoen. Die gaat straks nog mooie dingen doen........geduld dus. |
